اما پتون، که در دوران مدرسه، تنها دختر تیم فوتبال و قهرمان اسبق جودو در منطقه بوده، در این رقابت ها نیز تلاش فراوان کرده و یک مبارز واقعی بوده است.

وقتی از او در مورد محرک او در شنای قهرمانانه اش در مسابقات قهرمانی جهان، که در ماه مارس در ملبورن برگزار شد پرسیدیم، پاسخ داد:" من از باختن متنفرم. بازندهء بدی نیستم اما از اینکه بازنده باشم متنفرم."

مهمترین عاملی که پتون را از برنامه های شنای بریتانیا در استخرهای کوچک به بالاترین سکو و امید کشور برای موفقیت در مسابقات شنا در آبهای آزاد المپیک 2008 در بیجینگ، پیش راند، سرسختی و استحکام برنامه ریزی و هدف او بوده است. و شاید تنها کسی که از این تغییر و تحول ناگهانی متعجب نیست، خود او باشد.

او و کریستی بالفور تنها زنان انگلیسی بودند که در ملبورن موفق به کسب مدال شدند. ایندو از قبل با دیدی متفاوت از دیگر هم تیمیان خود در مسابقات ظاهر شدند. آنها معتقد بودند که این دور از مسابقات، تنها یک رویداد ورزشی نیست، بلکه باید از آن برای مدال آوری و اثبات برتری خود استفاده کرد.

شارون دیویس، مجری و مفسر برنامه های شنای بی بی سی و از دارندگان مدال المپیک نیز کاملا با آنها موافق است. او نیز همچون بسیاری از تماشاچیان دیگر، از نتیجهء این دور از مسابقات، ناامید گشت و نقطه ضعف و بزرگترین عامل رکود تیم بریتانیای کبیر را، عدم اعتماد به نفس می داند. او معتقد است:" اعضای تیم به خوبی دیگران هستند اما به نظر می رسد که خود را باور ندارند."

مطمئناً پتون از این قاعده مستثنا است. او می گوید:" به تنها چیزی که فکر می کردم، کسب مدال بود. من واقعا از انفاقی که سال گذشته در نپال رخ داد متاسف و مایوس شده بودم. اما فکر می کردم چیزی که بدست آورده بودم، همه آنچه می توانستم نبود و قدرت و توانایی من بیش از آن است."

او اولین تجربهء مسابقاتش در آبهای آزاد شهر ایتالیایی را بیاد آورده و می گوید:" وقتی به آنجا رسیدیم، همه چیز خوب و آرام به نظر می رسید و فکر می کردم شنای خوب و لذتبخشی خواهم داشت. اما وقتی از جایگاه دور شدم، وضعیت بسیار وحشتناک و گیج کننده شد، طول موجها به 2 یا 3 فوت می رسید. در یک لحظه اعضای گروه را گم کردم. دو و نیم کیلومتر آخر را، در حالیکه به شدت دریازده شده و از گروه دور افتاده بودم، خودم ادامه دادم."

بعد از دو ساعت رقابت، سه نفر برتر با اختلاف تنها 2 ثانیه به خط پایان رسیدند و کِیسی پَتِن نمی توانست باور کند که چقدر به مدال طلا نزدیک شده بود. کِیسی پَتِن، قهرمان شنای 800 متر، که تنها 19 سال داشت، هنگامیکه به نظر می رسید شنای داخل استخر، مانع از پیشرفت بیشتر او شده، برای شرکت در مسابقات آبهای آزاد ترغیب و تشویق شد؛ بخصوص که در حال حاضر، مسابقات شنای 10 کیلومتر در آبهای آزاد نیز به برنامه های بازیهای المپیک افزوده شده است. و امروز او بیشتر به عنوان شناگر آبهای آزاد شهرت دارد تا قهرمان 800 متر. او یک هفته بعد از کسب مدال نقره در خلیج پُرت فیل، توانست در مسابقات قهرمانی بریتانیا نیز مدال طلا را از آنِ خود کند.

این موفقیت، او را وادار ساخت بار دیگر اهدافش را مرور و بازبینی کند. برای او، مسابقه در استخر و نیز رقابت در دریاچهء مصنوعی بیجینگ، هدفی قابل دسترس است. او همچنین ، سرسختانه بر هدف خود برای مدال آوری در رقابت های آیندهء خود پافشاری می کند، با اینکه می داند حریف روسی اش، لاریسا ایلچِنکو، 18 ساله، که در مارس گذشته، پتِن را مغلوب ساخته بود، هم خود را برای کسب موفقیت های آینده آماده می کند. او معتقد است پِیتِن قویترین رقیبی است که تاکنون داشته.

او می گوید:" دو ساعت شنا در استخر بسیار خسته کننده است، چراکه فقط باید به کاشیهای کف استخر چشم دوخت. اما در دریا یا دریاچه، علاوه بر شناگران دیگر، مناظر زیبایی پیش رو دارید. شما فکر می کنید که آنها چه می کنند و بدین ترتیب زمان به سرعت می گذرد."

تنها یک شناگر خاص و استثنایی – شاید قهرمان آیندهء المپیک – می تواند بگوید که وقتی در مسابقهء شنای10 کیلومتر در آبهای سرد، خروشان و متلاطم و تاحدی رنج آور (به خاطر نیش ستاره های دریایی یا امکان حملهء کوسه ها) شنا می کند، زمان مثل باد، سریع می گذرد.